Laura aan het woord

“Ik hoor je denken: 'wonen aan de snelweg, wil ik dat wel?'. Ik had dezelfde twijfels, elf jaar geleden. Mijn partner twijfelde echter geen moment. Dit was 'zijn plekje'. Dus we verhuisden naar de Sonseweg. En daar hebben we geen moment spijt van gehad. Want wat je aan de voorkant niet ziet, is dat je achter volledig vrij zit, met een zee aan ruimte. Ontelbare keren zei een bezoeker: Wow, dit is een paradijs! Het heeft wel wat gekost om het zo mooi te maken. Er moest veel gebeuren aan het huis: het was sinds de zeventiger jaren niet veranderd. Vijf jaar lang hebben we stap voor stap alles aangepakt en het huis in Engelse stijl gerenoveerd. Grote ramen, veel lichtinval, goede connectie met de tuin. Maar ook heel praktisch met een loei van een keuken, een bijkeuken én een studio in de tuin. Van loze ruimtes zoals vlieringen houden we niet, dus boven gingen bijna alle plafonds er uit. Zo konden we meteen het dak isoleren. De logeerkamer stond nog op het lijstje, die is voor de volgende bewoners. De badkamer boven werd vernieuwd en uitgebreid met een ligbad. Daarvoor moesten we een muur doorbreken, wat ons een verrassing opleverde: er kwam een prachtige balk tevoorschijn. Op oude blauwdrukken van het Brabants Historisch Informatie Centrum zagen we dat dit huis vroeger een Franse kap had. Er was ooit een ander dak op gezet en de balken waren weggewerkt in de wanden. Wij hebben die balk laten zitten, het is een prachtig kenmerk uit de tijd van vroeger (en nog steeds een belangrijk onderdeel van de dakconstructie). Bij het BHIC ontdekten we ook dat dit huis vroeger een boerderij was, waarvan driekwart van de benedenverdieping bestemd was voor de koeien. Je kunt nu nog zien waar de stal ophield en waar het opkamertje was. Het vee kreeg meer ruimte dan de mensen. De bovenverdieping was een hooizolder. Daarna is het steeds een beetje aangepast aan het gezin en de kinderen. Een slaapkamer werd gemaakt van houten wandjes op de hooizolder en een paar klapdeuren. Die staan in de schuur te wachten op een nieuwe bestemming. Uiteindelijk werd dit de eerste autogarage van Jo Voets. De oude autobrug in de schuur herinnert nog aan die tijd. Je ziet daar ook nog de contouren van het ponystalletje. Nog steeds zeggen mensen tegen ons: O, je woont in het huis van Jo Voets! Toch was hij niet de laatste bewoner vóór ons. Na Voets kwam er een gezin wonen waarvan de man graag tuinmachines repareerde. De schuur werd een reparatieruimte. En wij hebben de schuur gebruikt voor hobby, opslag en werken met metaal en hout. Het aller- allerfijnste aan dit huis is de keuken die uitkijkt op de tuin. Negentig procent van onze tijd thuis zitten we aan de grote houten tafel. Alle seizoenen maak je hier van dichtbij mee. In de zomer zijn er tientallen vogelnesten van merels, eksters, kool- en pimpelmezen, roodborsten, mussen, zanglijsters, kauwen, en ga zo maar door. Dit jaar was er zelfs een koppeltje witte kwikstaarten die een nestje bouwden onder de zonnepanelen. Maar ook eekhoorns bouwen hier hun nesten. Ieder jaar komen er jongen. Ze rennen over het dak van de schuur en springen met een boog in de notenboom. In het najaar halen ze walnoten uit de boom. Wij bewaren de gevallen noten in draadmanden in de schuur. Als de boom in november leeg is, leggen we iedere ochtend noten buiten in eethuisjes. Daar komen Erik de Eekhoorn en zijn gezinsleden dagelijks een portie halen. Maar er zijn nog meer beesten. 's Avonds kun je wel eens geknor en gekrijs horen van marters. Zeker als er jongen zijn, spelen ze 's nachts veel buiten. Zodra het schemert rennen ze over het dak van de studio. Op nachtfilmpjes van de wildcamera zie je dat ze elkaar achterna zitten. Wij ontdekten dat ze er zaten doordat de voorjaarspruimen verdwenen uit de boom. Marters zijn smikkelaars, ze kluiven de pruimen af tot er een kale pit overblijft. Mijn partner heeft enkele late avonden buiten gezeten om te ontdekken wie onze pruimen opat en daar zaten ze: brutale snuitjes, witte buikjes en een lange staart. Van marters wordt gezegd dat ze de kabels van auto's doorbijten dus we waren bang dat ze ook bij ons schade zouden toebrengen. Dat hebben we opgelost door wc-blokjes (ja, echt waar!) in het motorcompartiment van iedere auto te hangen. Daar houden ze niet van. Naast marters zie je hier ook egels en vleermuizen. Allemaal beschermde dieren die zich hier veilig voelen. Dat komt mede doordat slechts een paar honderd meter verderop het natuurgebied de Neep Hool begint. Daar kun je heerlijk langs de Dommel wandelen en ijsvogels en bevers spotten. Op het kleine strandje kun je zo met je sup of kano het water in. De tuin heeft ons altijd goed gevoed. Behalve pruimen hebben we ook appels, diverse bessensoorten, aardbeien en witte en blauwe druiven in de tuin. Maar ook rozemarijn, tijm en andere kruiden. Tot voor kort hadden we een moestuin naast het huis maar vanwege mijn gezondheid zijn we daarmee gestopt. In de lente komen de bollen tot leven, wat altijd weer een verrassing is omdat we vergeten wat we in de grond gestopt hebben. Bloemen heb je hier sowieso het hele jaar door. Er is geen moment dat er niet iets in bloei staat. We hebben veel plezier hier. De studio wordt niet alleen gebruikt voor werk. Het is een hub voor muzikanten. Doordat je geen naaste buren hebt, kun je hier lawaai maken, niemand heeft er last van. Dus komt de djembégroep hier trommelen, repeteren jazzcombo's met de deuren open en spelen Latijns-Amerikaanse bands menig deuntje op het terras. In de zomer wordt er ge-BBQ'd, in de winter gaat de vuurkorf aan en houden we een oliebollenparty. Trouwens, met de kerst was niet alleen de achtertuin een plaatje; Bij de voordeur bouwden we altijd een grote kerststal voor alle kinderen die langs kwamen. 'Waarom ga je hier weg?' Dat vraagt iedereen aan ons. Want wat is het een luxe om zoveel ruimte en vrijheid te hebben! Tja, we worden ouder en we gaan wat mankeren. Met name de tuin wordt een te zware last voor ons. En het huis is inmiddels groter dan we voortaan nodig hebben. Tijd voor een nieuwe fase. Met pijn in ons hart maar met fijne herinneringen doen wij een stapje terug. Zeker weten dat een ander gezin hier heel gelukkig zal worden!”